In een hoekje zit een man
een gewone man
- of had je andere verwachtingen? -
hij zegt niets, voelt niets, weet niets
maar hij leeft, ademt, briest

ooit het ochtendgloren gezien
ooit de schittering van het water mogen aanschouwen
nu slechts een doodgewone man in een donker hoekje
jou ontgaan, de maatschappij ontgaan
verloren en vervlogen, afgedankt

daar zit hij dan
mijn vriend
ik had je anders verwacht
te zien


© Sam Ecker

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Mijn ogen zoeken
op de tast
naar het licht van de nacht

Mijn tenen zoeken
op de tast
naar een sprankel warmte

Wist ik maar van wanten


© Tomas Uittenhove

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Notte, mijn liefste nimf
jouw ravenzwarte haren, jouw duistere drapages
dansen in mijn kamer, onnavolgbaar.

De kuiltjes in je wangen, de gaten die je slaat
in mijn parket meen ik te begrijpen, zonneklaar
leg ik jou de zaken uit maar jij blijft dansen en
de zoetgeurende wervelwinden die uit jouw
pirouetten waaien doven mijn kaarsen één na één.

Ik stamel schemerende woorden totdat ik volledig
door jou, stilzwijgend duister licht, word opgeslokt
Ik kind van de zon, verklaar jou mijn liefde
Jij, roofdier van de nacht, grijpt me en doet jezelf tegoed aan mij

Tot je rivale bij het ochtendgloren wakker wordt,
dan zweef jij, ijl als lucht, mijn kamer uit
en laat mij achter, waarna ik mijn wonden lik.


© Thomas Belligh

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

De klok tikt en tikt
Morpheus krijgt me maar niet
te pakken

vanuit mijn venster sla ik
de verlaten straten
onzichtbaar gade

de heldere stralen
van het maanlicht
verlichten de duistere
lugubere steegjes

nooit was het zo rustig
zo kalm
kan ik als enige de slaap niet vatten?


© Jasper Vangaever

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Het was op een avond
lang geleden
toen de zon het hoofd liet zakken
en aan de hemel
niets meer te verwachten viel

geen maan, geen sterren
in de verste verte geen planeten

Het was op die avond
dat ik een engel zag
ze sprak tot me

niets dan betoverende klanken
rolden over haar lippen van velours
met haar handen gebaarde zij
haar te volgen naar de bron

Het was op die avond dat ik haar lichaam
zuiverder dan water vond


© Reuben Martens

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')