En er was...

Beste Arnaud

Dit gedicht lijkt met zijn parallelle opbouw, eenvoudige woordkeuze, zijn spel met 'iets' versus 'niets', zo voor de hand liggend dat wij bijna de vreemde inhoud aan ons voorbij laten gaan, dat wij de bijzondere toestand die je hier beschrijft accepteren als iets vanzelfsprekends:

ik keek al zo lang naar iets dat mijn ogen het niet meer zagen

Maar het is vanzelf meer. Er staat nogal wat:

de wereld rond mij veranderde, vervormde, maar bleef leeg

De wereld en alle mensen daarop leven nauwelijks. Het lijkt of de aarde (ook al is die aan verandering onderhevig) nagenoeg tot stilstand is gekomen en of haar bewoners in een vacuüm leven. De ik-figuur ziet het met lede ogen aan. Alle woorden staan er simpel en precies, maar samen geven ze niets prijs. Het is een onheilspellende lijn die al in de eerste verzen wordt uitgezet:

ik stond al zo lang op iets dat mijn voeten het niet meer raakten

De ik-figuur is buiten zichzelf, uit zichzelf getreden. Van meetafaan is de vervreemding een feit. Wat de ik-figuur ziet en wat wij als lezer zien is hoe hij staat en vooral niet staat in de wereld. Aan de ene kant blijft het nuchter, aan de andere kant heeft het door de beklemmende sfeer iets koortsachtigs, alsof wij hallucineren. Op het einde zijn de tegenstellingen opgeheven en is de afstomping compleet:

'ik voelde,
niets
ik was van steen'

Dus toch iets.

Wie de vervreemding compleet wil, kan terecht op de volgende link:

http://users.fulladsl.be/spb16507/hetkrakendeei/