De klok tikt en tikt
Morpheus krijgt me maar niet
te pakken
vanuit mijn venster sla ik
de verlaten straten
onzichtbaar gade
de heldere stralen
van het maanlicht
verlichten de duistere
lugubere steegjes
nooit was het zo rustig
zo kalm
kan ik als enige de slaap niet vatten?
© Jasper Vangaever
Oorverdovend dringt de stilte tot me door
tal van schitterende fonkelingen
strelen het oog, maar raken niet
verder stroomt het koele water
bereikt haast vlekkeloos de monding
ik voel de ijzige noordenwind over
mijn lichaam snijden, ik ruik het bloed
dat kruipt over deze bank
die voelt warmer aan dan ik
die is al eerder naar hogere sferen
gemoeten, geloof ik
ik geloof dat ik
hem snel vergezel
© Jasper Vangaever
(Gedicht geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')
Reflecties van je ideale ik
slechts een vluchtige schets
waarin je opkijkt naar dit droombeeld
en neerkijkt op jezelf
Je hebt een idool voor ogen
let op de kleinste details
maar toch ben je blind
voor de dingen
die er echt toe doen
Ontwaak en
sla aan diggelen
© Jasper Vangaever
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
Zwart, geel en rood
de kleuren die ons sieren
vermengd in eenzelfde geheel
dat iedereen bekoren kan.
Trots als een pauw
met Hem in het achterhoofd
een evenwaardig werk creërend
zelfs decennia na Zijn dood.
Van boer tot visser en prins
alles is een poging waard
maar Zijn hemelse werk
bleef immer ongeëvenaard.
© Jasper Vangaever
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
Op zoek naar wie ik ben
lijkt de tijd te blijven duren
- uren komen, minuten gaan
De vermomming op mijn gelaat
gegoten op mijn échte ik
blijft voor iedereen verborgen
het monster jeukt angstvallig
ook ik laat sporen na
wachtend op een nieuwe morgen
© Jasper Vangaever
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
