Daar staat ze dan
schuifelend trippelend glij ik
teen voor teen haar richting uit

Ze kijkt weg, herkent me niet
en ik, schoorvoetend, durf niet meer
en toch ben ik een man met een plan
zo kent ze mij

Was dat het zwiepen van haar ogen
als een ongenadige en geile zweep
ze tracht me te verleiden tot één
van haar vele escapades

zoveel gebeurd, zo snel vergeten
samen, maar eigenlijk gewoon alleen

Onberoerd ga ik verder
sla op hol en ren en zij
verdwijnt steeds verder
en ik kom dichterbij
zo duister was ze nog nooit

Plots tuimel ik en grijp
haar sluier, ruk hem af
en duw mijn lippen op haar

ze tolt, de nacht


© Sam Ecker

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

In een hoekje zit een man
een gewone man
- of had je andere verwachtingen? -
hij zegt niets, voelt niets, weet niets
maar hij leeft, ademt, briest

ooit het ochtendgloren gezien
ooit de schittering van het water mogen aanschouwen
nu slechts een doodgewone man in een donker hoekje
jou ontgaan, de maatschappij ontgaan
verloren en vervlogen, afgedankt

daar zit hij dan
mijn vriend
ik had je anders verwacht
te zien


© Sam Ecker

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

De Nacht is
wreed en toch zo
‘verken me, graag’

Onzichtbaar banen lippen
zich
           een
                     weg

worden gezocht
maar gaan waar niemand komt

ze fluisteren
(toe, nog even en dan huiswaarts)


© Sam Ecker

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')