Waar geen haan naar kraait, daar piept James Ensor:
Ach hoe verleidelijk het ei
hoe het houdt van mij
hoe het kraakt en open breekt
en tegelijk dicht
mij met verve schildert met
slingers van verzen
confettisnippers van woorden
Och gij mensenstoet, poetst mijn blazoen niet op
maar kijkt en leest en viert de levenden
onder de doden
Ik heb een ontdekking gedaan
ik ben verliefd op een masker
jij vraagt je vast af welke onzin dit nu weer is
wel diegene met wie ik in een verbond van ringendragen zit
van haar hou ik niet
Het zijn niet haar lippen die ik kus,
maar de stugge kartonnen van haar mond
het is niet met haar dat ik de liefde bedreef maar met een paspop
zij is mijn liefste niet, ik huwde met haar beeld
Ik ben verliefd op haar masker
haar masker dat ze altijd droeg
althans tot voor kort
dus zag ik me gedwongen
haar terug haar masker op te zetten
En weet je wat, ze noemen mij nu moordenaar
© Thomas Belligh
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
Reflecties van je ideale ik
slechts een vluchtige schets
waarin je opkijkt naar dit droombeeld
en neerkijkt op jezelf
Je hebt een idool voor ogen
let op de kleinste details
maar toch ben je blind
voor de dingen
die er echt toe doen
Ontwaak en
sla aan diggelen
© Jasper Vangaever
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
Kunstenaars, helden of lafaards ?
Ze durven shockeren
maar hun kunstwerken zijn hun maskers
Hij zag het lichtjes anders
Op zijn masker zette hij maskers
en sloeg daarmee velen van hun voetstuk
Niet iedereen heeft het zo begrepen...
eilacie eilacie !
Maar onze zoon der zeeschuim zal er niet om malen
Hoewel de werkelijke waarheid menig salon ontging
prijken zijn kinderen overal
© Thomas Belligh
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
Verzwolgen door de tirannie van de meute
vrouwen met gierende ogen en starende monden
verdoofd visioen van vervreemding
Aan stukken gereten gelaten
verscholen in zwarte gaten
melomanie van maskers
implosie van mijn hoofd
Chimaera’s hartstocht
woedt in mijn vingers
rivaliseert met kilte
Ik laat het honend lachen van Pierrot aan mij voorbijgaan
negeer de priemende blikken van dood en demonen
Neemt Christus mijn hand
en sleept mij naar de Apocalyps
Het voyeuristische labyrint een zinspeling
mijn tanend spiegelbeeld krijst
Parvenu der zeven zonden
echoot ambigu: ik wil ovatie
Schromend ontbloot ik mijn Kaïnsmerk
Venus vangt zwartzucht
En ik dans in de armen
van een beroerd skelet
© Isobel Beuselinck en Nina Vanwelsenaere
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
Zwart, geel en rood
de kleuren die ons sieren
vermengd in eenzelfde geheel
dat iedereen bekoren kan.
Trots als een pauw
met Hem in het achterhoofd
een evenwaardig werk creërend
zelfs decennia na Zijn dood.
Van boer tot visser en prins
alles is een poging waard
maar Zijn hemelse werk
bleef immer ongeëvenaard.
© Jasper Vangaever
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
Verlaine, mijn vriend en oorlogskind
het masker wint altijd
Kom, laat ons dansen
wilde nachten delen
de dood komt gauw voorbij
Hij zingt zo vals
en draait en speelt de zielen door zijn vingers
Kom, laat ons dansen
oude man, de tijd van het versieren is voorbij
Hij neemt ons allemaal, stuk voor stuk en jij voor mij
© Daan Borloo
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
achter een masker ga ik schuil
niemand die nog ziet wie ik werkelijk ben
niemand die begrijpt hoe iemand
die het vertrouwen kwijt is toch nog vrolijk
naar buiten kan
achter een masker ga ik schuil
met mijn verdriet, stil en in mezelf gekeerd
daarbuiten lacht men nog steeds
om het masker dat niemand ziet
© Gregory Steenkiste
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
Op zoek naar wie ik ben
lijkt de tijd te blijven duren
- uren komen, minuten gaan
De vermomming op mijn gelaat
gegoten op mijn échte ik
blijft voor iedereen verborgen
het monster jeukt angstvallig
ook ik laat sporen na
wachtend op een nieuwe morgen
© Jasper Vangaever
(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)
Een vreemde snoeshaan?
Een rare kwast?
Een maker van maffe maskers?
Een fervente fantast?
Een felle fatalist?
Een schuimbekkende scepticus?
Een schaterende satiricus?
Een geniale antichrist?
Een aureool van smarten?
Een schilder van pantomimes?
Een messias van marines?
Een ster der zee tegen de verstarden?
JAMES ENSOR (1860-1949)
was alles tegelijk: hanig en eenzaam,
baron en bohemien, middenstander
en misverstand, een peintre maudit
die de wereld bespiedde vanuit
zijn ivoren vuurtoren in Oostende.
Als extravagant artiest veroorzaakte hij
een golf van vernieuwing in de kunstscène
van het laatste kwart van de negentiende eeuw.
De storm in zijn hoofd baarde
een beklemmend en woelig oeuvre,
een geverfde wereld van maskers en schedels.
Op de planken van Ensors atelier
speelde zich een tragikomedie af
die de kunstenaar met verve (Pro Luce) had geregisseerd:
Ensor was van niemand. Niet eens van zichzelf.
Dichters weten dat. Dichter dan in de buurt komen woorden nooit.
Het krakende ei is op zoek naar 13 pogingen om dichter bij Ensor te kunnen komen, 13 gedichten om zijn oeuvre te doen oplichten. Alleen dichters kunnen dat. Vandaar dat we ze nu, meer dan ooit, nodig hebben. Zij die zich geroepen voelen om in hun pen te kruipen, zichzelf kunnen relativeren en het werk van Ensor een nieuwe dimensie willen geven, sturen een seintje naar hetkrakendeei@gmail.com tegen vrijdag 9 oktober. Het ei zendt u dan een mail met de nodige info om tot broeden te kunnen overgaan.
