Beste Eliza

Dit wazig universum (dat je terecht titelloos laat) weet je met onthutsende eenvoud deining te geven. Het is angst die paralyseert, een verstikkende stilte genereert, je af en toe naar beneden zuigt. Eensklaps en toch enigszins verwacht (kom jij, kwam jij?), komt de redder op zijn vlot, hijst je in zijn armen en legt je oor te luister tegen zijn minnend hart. En daar de rust.

Op deze link wordt alles 'opgeklaard':

http://users.fulladsl.be/spb16507/hetkrakendeei/