Notte, mijn liefste nimf
jouw ravenzwarte haren, jouw duistere drapages
dansen in mijn kamer, onnavolgbaar.

De kuiltjes in je wangen, de gaten die je slaat
in mijn parket meen ik te begrijpen, zonneklaar
leg ik jou de zaken uit maar jij blijft dansen en
de zoetgeurende wervelwinden die uit jouw
pirouetten waaien doven mijn kaarsen één na één.

Ik stamel schemerende woorden totdat ik volledig
door jou, stilzwijgend duister licht, word opgeslokt
Ik kind van de zon, verklaar jou mijn liefde
Jij, roofdier van de nacht, grijpt me en doet jezelf tegoed aan mij

Tot je rivale bij het ochtendgloren wakker wordt,
dan zweef jij, ijl als lucht, mijn kamer uit
en laat mij achter, waarna ik mijn wonden lik.


© Thomas Belligh

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Theater van de nacht

De eindeloos duistere bühne
draagt in haar flanken
de werveling van gitzwarte gordijnen

Langzaam zakt de zon achter de einder
huist volstrekte stilte
volstrekt donker

Komt de zwaai van de dirigent, begint de opera
de eerste sterren schuifelen
door het canvas van het firmament
een fonkelende melodie van kwetsbaar licht

Weldra verschijnt de protagonist, verlicht
door de stralen van een glorieuze zonderling
schittert hij op deze nocturne
Een getekend en ingevallen gezicht
getuigt van zijn ouderdom

Toch brengt hij ieder etmaal weer
zijn replieken
nu eens als sikkel, dan weer als bol
danst hij om zijn publiek heen

Maar plots schieten de lichten aan
protagonist en figuranten snellen weg in allerijl
Het publiek klapt, een nieuwe dag


© Thomas Belligh

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Verliefd op een masker

Ik heb een ontdekking gedaan
ik ben verliefd op een masker
jij vraagt je vast af welke onzin dit nu weer is
wel diegene met wie ik in een verbond van ringendragen zit
van haar hou ik niet

Het zijn niet haar lippen die ik kus,
maar de stugge kartonnen van haar mond
het is niet met haar dat ik de liefde bedreef maar met een paspop
zij is mijn liefste niet, ik huwde met haar beeld

Ik ben verliefd op haar masker
haar masker dat ze altijd droeg
althans tot voor kort
dus zag ik me gedwongen
haar terug haar masker op te zetten

En weet je wat, ze noemen mij nu moordenaar


© Thomas Belligh


(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)

Ontmaskerd!

Kunstenaars, helden of lafaards ?
Ze durven shockeren
maar hun kunstwerken zijn hun maskers

Hij zag het lichtjes anders
Op zijn masker zette hij maskers
en sloeg daarmee velen van hun voetstuk

Niet iedereen heeft het zo begrepen...
eilacie   eilacie !

Maar onze zoon der zeeschuim zal er niet om malen
Hoewel de werkelijke waarheid menig salon ontging
prijken zijn kinderen overal


© Thomas Belligh

(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)