Muziek, maestro!

Muziek, dat is het thema van Gedichtendag dit jaar. En dus gaan we op zoek naar het kloppend hart van de poëzie, een week lang. En dat doen we, hoe kan het ook anders, via het woord. Goede poëzie heeft weinig woorden nodig om veel te zeggen, om je in vervoering te brengen. Poëzie is zwart op wit, is wit en zwart tegelijkertijd, poëzie is eeuwigheid. Poëzie vertelt verhalen die je zelf niet kent, roept op in alle toonaarden, sleurt mee in alle richtingen. Poëzie orkestreert en improviseert. Poëzie danst op het ritme van het leven. Poëzie is vandaag (bij uitstek) jouw gezel!

Winnend gedicht Herman de Coninck Publieksprijs voor het  Beste Gedicht
Dichter: David Troch (uit: buiten westen)

Nachtgezichten

parelend maanlicht -
een eend schudt in spiegelbeeld
de nacht van zich af

traag trekt het licht haar spoor dat in vervoering brengt

waag uw kans en speel het spiegelspel
de nacht zet in op uw gezichtsverlies

© Lisbeth Decloedt

(Foto's genomen in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Nachtgezichten

de nacht een oversteekplaats voor het donker
het licht altijd een streepje voor


© Nick Brion

(Foto's genomen in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Hoe de avond viel

© Nick Brion

(Foto's genomen in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Nachtspiegeling

Poëzie gaat niet om grenzen stellen
poëzie gaat grenzeloos voorbij
aan licht en duister

bracht dichter na dichter
dichter bij u
de nacht

Nachtgezicht, een literair-muzikale voorstelling

Het is bijna zover! Het krakende ei staat op het punt open te breken en voor het tweede jaar op rij naar buiten te treden. Een nacht barstensvol poëzie over de poëzie van de nacht.

Op woensdag 11 mei om (n)acht uur 's avonds kunt u zich vergapen aan een schare dichters en andere artiesten in de Koninklijke Gaanderijen (Albert I-Promenade 74) te Oostende. Kaartjes zijn te verkrijgen aan de receptie van het Onze-Lieve-Vrouwecollege Oostende. Voor (n)acht euro krijgt u van ons een onvergetelijk Nachtgezicht met aansluitend een natje en een droogje voorgeschoteld. Kippenvel verzekerd!

Donker lichtspel

Je speelt een dubbelrol
duister en licht

we slijpen het licht aan duister

zonder donker geen licht
zonder licht
niets dat groter is

een waardige balans in strijd

zoals licht likt aan de nacht
zo slokt het donker licht op

en verdwijnt


© Ynne De Wever

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Verwachtingspatroon van een prinses zonder kroon

Avondrood overheerst
alles

ik zie haar
hoor haar
voel haar

in mij vallen

woorden vervliegen
stemmen vervagen
een vergeten verlangen verschijnt

ziltzoekende zondaar
kijk me aan en wacht
voel hoe de dag verdwijnt

kleur mijn duisternis
nog deze nacht


© Jade Hoornaert

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Tijdloos

urenlang
staarde ik voor me uit
probeerde ik sterren voor me te winnen
al kwamen die nooit binnen handbereik

bleven treiterend ver weg

de maan was mij te groot
liet ik onberoerd
meermaals reikte ik mijn hand uit
urenlang

de nacht verspilde mij


© Bo Alfaro Decreton

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Donker
licht
en alles wat daar
tussen ligt
schreeuwend grijs
krijsend blauw
jankend geel
en schrijnend groen
achterlijk bruin
brandend oranje
spuwend zwart en
verraderlijk wit
brakend roze

In de donkere nacht
zijn wij niet alleen
het schreeuwende grijs van de steeg dat in krijsend blauw van de ondergaande hemel is omhuld
jankend geel daalt ook de einder, trekt schrijnend groen uit de bladeren van bomen die achterlijk bruin blijken te zijn
brandend oranje van zwartspuwende vlammen die uitslaan in een verraderlijk wit licht
brakend roze drab klettert uit de mond van de dronken maatschappij, die met heel zijn gewicht te pletter stort op het schreeuwende grijs van het trottoir
krijsend blauw water overspoelt de dijken vol lieden, ongestoord en verdronken in waanzin
jankend geel zijn de kranten die dagelijks schrijven over geweld, moord en doodslag
schrijnend groen is het gras dat niet meer groener is aan de overkant maar stilaan achterlijk bruin wordt door de verplettering van zijn vertrappelaars
brandend oranje zijn de monden van de criticasters, die niets liever doen dan zwartspuwen over alles en nog wat
verraderlijk wit zijn de wolken die wij zien wanneer wij omhoogkijken door onze brakend roze bril
donker in de nacht is het niet en we zijn niet alleen


© Reuben Martens

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Daar staat ze dan
schuifelend trippelend glij ik
teen voor teen haar richting uit

Ze kijkt weg, herkent me niet
en ik, schoorvoetend, durf niet meer
en toch ben ik een man met een plan
zo kent ze mij

Was dat het zwiepen van haar ogen
als een ongenadige en geile zweep
ze tracht me te verleiden tot één
van haar vele escapades

zoveel gebeurd, zo snel vergeten
samen, maar eigenlijk gewoon alleen

Onberoerd ga ik verder
sla op hol en ren en zij
verdwijnt steeds verder
en ik kom dichterbij
zo duister was ze nog nooit

Plots tuimel ik en grijp
haar sluier, ruk hem af
en duw mijn lippen op haar

ze tolt, de nacht


© Sam Ecker

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Muggengeheugen

Uitgebreid dineren bij kaarslicht
op een warme zomeravond
mijn limoenen lijfje
op vleugels

de slaapkamer opzoeken
en tot rust komen
op wit satijnen lakens
mijn lustig lijfje
op een veilige afstand

maar eenmaal in slaap gesukkeld
moe van de bloedrode wijn
en de kersen

doorprik ik
elke illusie
en vlieg de maan tegemoet


© Daan Borloo

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Voor de nacht

Ik huilde
ze vroeg het zich nog even af
maar het was onmiskenbaar
ze ging

Ik bleef en kreeg overzicht
een stekend overzicht dat tolde
en groeide in mijn hoofd

Ik wist
dat ook ik zou moeten gaan


© Sam David

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

De zon zou me redden

klamme handen
droge mond
wind in het gezicht

radeloos

doorgaan
doorgaan
doorgaan
lopen, ja, lopen
de hele nacht lang

radeloos

klamme handen
droge mond
wind in het gezicht

radeloos

doodgaan
opgeven, ja, opgeven
de nacht duurt nog lang


© Bram Van Hecke

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

In een hoekje zit een man
een gewone man
- of had je andere verwachtingen? -
hij zegt niets, voelt niets, weet niets
maar hij leeft, ademt, briest

ooit het ochtendgloren gezien
ooit de schittering van het water mogen aanschouwen
nu slechts een doodgewone man in een donker hoekje
jou ontgaan, de maatschappij ontgaan
verloren en vervlogen, afgedankt

daar zit hij dan
mijn vriend
ik had je anders verwacht
te zien


© Sam Ecker

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Mijn ogen zoeken
op de tast
naar het licht van de nacht

Mijn tenen zoeken
op de tast
naar een sprankel warmte

Wist ik maar van wanten


© Tomas Uittenhove

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Notte, mijn liefste nimf
jouw ravenzwarte haren, jouw duistere drapages
dansen in mijn kamer, onnavolgbaar.

De kuiltjes in je wangen, de gaten die je slaat
in mijn parket meen ik te begrijpen, zonneklaar
leg ik jou de zaken uit maar jij blijft dansen en
de zoetgeurende wervelwinden die uit jouw
pirouetten waaien doven mijn kaarsen één na één.

Ik stamel schemerende woorden totdat ik volledig
door jou, stilzwijgend duister licht, word opgeslokt
Ik kind van de zon, verklaar jou mijn liefde
Jij, roofdier van de nacht, grijpt me en doet jezelf tegoed aan mij

Tot je rivale bij het ochtendgloren wakker wordt,
dan zweef jij, ijl als lucht, mijn kamer uit
en laat mij achter, waarna ik mijn wonden lik.


© Thomas Belligh

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

De klok tikt en tikt
Morpheus krijgt me maar niet
te pakken

vanuit mijn venster sla ik
de verlaten straten
onzichtbaar gade

de heldere stralen
van het maanlicht
verlichten de duistere
lugubere steegjes

nooit was het zo rustig
zo kalm
kan ik als enige de slaap niet vatten?


© Jasper Vangaever

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Het was op een avond
lang geleden
toen de zon het hoofd liet zakken
en aan de hemel
niets meer te verwachten viel

geen maan, geen sterren
in de verste verte geen planeten

Het was op die avond
dat ik een engel zag
ze sprak tot me

niets dan betoverende klanken
rolden over haar lippen van velours
met haar handen gebaarde zij
haar te volgen naar de bron

Het was op die avond dat ik haar lichaam
zuiverder dan water vond


© Reuben Martens

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Nawoord

Toen ik heel zachtjes
zonder BOE! of BAH!
je gedachten van hun kledij ontdeed
want naakt zijn woorden zoveel mooier
huiverde je

je blote herinneringen vlogen
terug naar die paraplu
die je laconiek in de mand had gedropt
je besefte niet
dat zij nu voor het grijpen lagen

je dacht aan je moeder
hoe ze dit gedrag zou afkeuren
even selectief blind zou worden
als zout op de wonde
je vunzige gedachten niet zou willen zien

je vader
die op datzelfde moment de koffer in dook
met een schaars geklede dame
niet veel ontkleden aan
veel woorden schuilen daar niet achter

de nacht vleide zich tegen je aan
bracht je twijfels
ik zag het meteen
want je gedachten wilden schreeuwen
maar voor woorden was het niet.


© Daan Borloo

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')