Een nieuwe lente, een nieuw geluid

Op een kille septemberavond zijn onze kippen vroeger dan
verwacht op stok gegaan om aan een lange winterslaap te
beginnen. Van de ene op de andere dag gestopt met broeden.
Om moedeloos van te worden. Tot niet zo lang geleden een
nieuwe kip de kop opstak en voorzichtig kakelde: ‘Hoeveel
eieren mogen dat zijn’? En wij verstomd: ‘Euh, eieren?
Zo ééntje om te kraken?’

Is dit een nieuw begin dat openbarst? Het kan, maar één
poeli* maakt de lente niet. Vandaar dat onze rennen moeten
aangevuld, alsook de mand (of later zelfs de rekken) opnieuw
met eieren gevuld. Begint er iets te duwen, hou dan niets
tegen, ga zitten en laat je pen en inspiratie maar de vrije
loop… Een nieuw seizoen wordt ingeluid!


*Vakjargon voor legkip

Charlotte Köhler Prijs voor dichter Jean Pierre Rawie

De Nederlandse dichter Jean Pierre Rawie is de winnaar van de Charlotte Köhler Prijs, een driejaarlijkse oeuvreprijs voor auteurs.
Rawie (1951) krijgt de prijs van 18.000 euro op 27 november uitgereikt. Dat maakte de stichting Charlotte Köhler dinsdag bekend. Volgens de jury verwoordt Rawie thema's als liefde, dood, ontzegging en gemis in ‘een keur van nieuwe en somtijds verrassende variaties’. „De milde toon, doortrokken misschien van ironische momenten, kan de ernst van de eeuwige thema’s niet verhullen en past naadloos binnen de tijdloze, klassieke thematiek, die vanaf het begin de poëzie van Rawie heeft beheerst. Het getuigt ook van moed om als dichter zulke door de eeuwen heen zogenaamd platgetreden paden te betreden.”

DEADLINE

Ik ondervond het sterven aan den lijve,
in dagelijkse omgang met de dood;
ik leef nog; en ik kan er idioot
genoeg niets dieps of zinnigs over schrijven.

De meeste grote woorden zijn te groot
voor zoiets doodgewoons: in leven blijven.
Maar toch, ik kan de liefde nog bedrijven
en bijna alles doen 'wat God verbood'.

Zo is het dus, jezelf te overleven;
ik kijk naar buiten door dezelfde ruit,
ik schrijf zoals ik altijd heb geschreven,
ik denk, voel, wind mij op en maak geluid,

maar ik besef: door stervenden omgeven
schuif ik alleen mijn deadline voor mij uit.

Poëziewedstrijd

Jeugd en poëzie presenteert poëziewedstrijd SOETENDAELLE 2009.
Voor het wedstrijdreglement zie www.jeugdenpoezie.be

je scherpe pen die maar blijft krassen
inkt doorprikt mijn klamme huid

woorden die uit je vingers kruipen
vormen uitgesproken zinnen
ik zie je mond niet meer bewegen
maar je ogen vertelden nog nooit zoveel

ik voel hoe gitzwart over mijn wangen strijkt


© Emmeline Schelfhaut

Hommagebundel Claus

Bij uitgeverij De Bezige Bij verschijnt deze week de hommagebundel De laatste van mijn demonen. Voor Hugo Claus. Het boek verzamelt een aantal teksten, gedichten en bespiegelingen van vooraanstaande auteurs, die naar aanleiding van Claus' dood in kranten en weekbladen zijn verschenen.

In juli 2008 verschijnt ook Laat nooit deze brief aan iemand lezen, de briefwisseling tussen Hugo Claus en Simon Vinkenoog uit de periode 1951-1956, waarin hun turbulente leven van relaties, reizen, ontmoetingen en contacten openhartig ter sprake komt. "Claus en Vinkenoog tonen zich hierin zowel elkaars sparringpartners als bondgenoten", zo meldt het Clauscentrum.