achter een masker ga ik schuil
niemand die nog ziet wie ik werkelijk ben

niemand die begrijpt hoe iemand
die het vertrouwen kwijt is toch nog vrolijk
naar buiten kan

achter een masker ga ik schuil
met mijn verdriet, stil en in mezelf gekeerd

daarbuiten lacht men nog steeds
om het masker dat niemand ziet


© Gregory Steenkiste


(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)

De luis

Op zoek naar wie ik ben
lijkt de tijd te blijven duren
- uren komen, minuten gaan

De vermomming op mijn gelaat
gegoten op mijn échte ik
blijft voor iedereen verborgen

het monster jeukt angstvallig

ook ik laat sporen na
wachtend op een nieuwe morgen


© Jasper Vangaever

(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)

Mathijs Tratsaert is finalist Humo's Gouden Aap

Uit meer dan 180 deelnemers werd Mathijs Tratsaert geselecteerd als één van de tien finalisten van Humo's Gouden Aap, een poëziewedstrijd voor liefhebbers tot dertig jaar. Als extra opdracht moeten de finalisten een gedicht schrijven rond het thema "De boekenbeurs".
Benieuwd naar het resultaat?
Lees en geef uw stem op humo.be/goudenaap.

O gij
O ik

Je Tarnhelm muurvast
Bent gij in haar ogen blind?

Do piano speelt ze met je blik
Lage noten tekenen het requiem

(Slaap slibt mijn heldere denken dicht
Slagbomen zakken)

Doch,
Hoop heeft haar zomerverblijf in je hart.


© Mathijs Tratsaert

Ensor en het ei

Een vreemde snoeshaan?
Een rare kwast?
Een maker van maffe maskers?
Een fervente fantast?

Een felle fatalist?
Een schuimbekkende scepticus?
Een schaterende satiricus?
Een geniale antichrist?

Een aureool van smarten?
Een schilder van pantomimes?
Een messias van marines?
Een ster der zee tegen de verstarden?


JAMES ENSOR (1860-1949)

was alles tegelijk: hanig en eenzaam,
baron en bohemien, middenstander
en misverstand, een peintre maudit
die de wereld bespiedde vanuit
zijn ivoren vuurtoren in Oostende.

Als extravagant artiest veroorzaakte hij
een golf van vernieuwing in de kunstscène
van het laatste kwart van de negentiende eeuw.

De storm in zijn hoofd baarde
een beklemmend en woelig oeuvre,
een geverfde wereld van maskers en schedels.

Op de planken van Ensors atelier
speelde zich een tragikomedie af
die de kunstenaar met verve (Pro Luce) had geregisseerd:

Ensor was van niemand. Niet eens van zichzelf.
Dichters weten dat. Dichter dan in de buurt komen woorden nooit.


Het krakende ei is op zoek naar 13 pogingen om dichter bij Ensor te kunnen komen, 13 gedichten om zijn oeuvre te doen oplichten. Alleen dichters kunnen dat. Vandaar dat we ze nu, meer dan ooit, nodig hebben. Zij die zich geroepen voelen om in hun pen te kruipen, zichzelf kunnen relativeren en het werk van Ensor een nieuwe dimensie willen geven, sturen een seintje naar hetkrakendeei@gmail.com tegen vrijdag 9 oktober. Het ei zendt u dan een mail met de nodige info om tot broeden te kunnen overgaan.