Gemaskerd bal voor de vereenzaamde fantast

Verzwolgen door de tirannie van de meute
vrouwen met gierende ogen en starende monden
verdoofd visioen van vervreemding

Aan stukken gereten gelaten
verscholen in zwarte gaten
melomanie van maskers
implosie van mijn hoofd

Chimaera’s hartstocht
woedt in mijn vingers
rivaliseert met kilte

Ik laat het honend lachen van Pierrot aan mij voorbijgaan
negeer de priemende blikken van dood en demonen

Neemt Christus mijn hand
en sleept mij naar de Apocalyps

Het voyeuristische labyrint een zinspeling
mijn tanend spiegelbeeld krijst

Parvenu der zeven zonden
echoot ambigu: ik wil ovatie

Schromend ontbloot ik mijn Kaïnsmerk
Venus vangt zwartzucht

En ik dans in de armen
van een beroerd skelet


© Isobel Beuselinck en Nina Vanwelsenaere


(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)

Zwart, geel en rood
de kleuren die ons sieren
vermengd in eenzelfde geheel
dat iedereen bekoren kan.

Trots als een pauw
met Hem in het achterhoofd
een evenwaardig werk creërend
zelfs decennia na Zijn dood.

Van boer tot visser en prins
alles is een poging waard
maar Zijn hemelse werk
bleef immer ongeëvenaard.

© Jasper Vangaever

(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)

Kom, laat ons dansen

Verlaine, mijn vriend en oorlogskind
het masker wint altijd

Kom, laat ons dansen
wilde nachten delen
de dood komt gauw voorbij

Hij zingt zo vals
en draait en speelt de zielen door zijn vingers

Kom, laat ons dansen
oude man, de tijd van het versieren is voorbij

Hij neemt ons allemaal, stuk voor stuk en jij voor mij

© Daan Borloo

(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)

achter een masker ga ik schuil
niemand die nog ziet wie ik werkelijk ben

niemand die begrijpt hoe iemand
die het vertrouwen kwijt is toch nog vrolijk
naar buiten kan

achter een masker ga ik schuil
met mijn verdriet, stil en in mezelf gekeerd

daarbuiten lacht men nog steeds
om het masker dat niemand ziet


© Gregory Steenkiste


(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)

De luis

Op zoek naar wie ik ben
lijkt de tijd te blijven duren
- uren komen, minuten gaan

De vermomming op mijn gelaat
gegoten op mijn échte ik
blijft voor iedereen verborgen

het monster jeukt angstvallig

ook ik laat sporen na
wachtend op een nieuwe morgen


© Jasper Vangaever

(Gedicht geschreven in het kader van het Ensorproject)