Herman de Coninckprijs voor Marc Tritsmans

Niet Stefan Hertmans, door velen als grootste kanshebber naar voren geschoven, maar wel Marc Tritsmans wint met Studie van de schaduw de vijfde Herman de Coninckprijs voor de Beste Dichtbundel. Met zijn gedicht ‘Uitgesproken’ wist Tritsmans bovendien ook het publiek het meest te bekoren.

De poëzie van Tritsmans wordt door de jury als eenvoudig, herkenbaar en toch verrassend beschreven. Vooral zijn behandeling van het detail, de anekdote en toevallige ontmoeting wordt geprezen.

De debuutprijs gaat dit jaar naar de 37-jarige Annemarie Estor voor Vuurdoorn me.

Op uitnodiging van Stichting Poetry International en Stichting Lezen Vlaanderen schreef Remco Campert de Gedichtendagbundel 2011, Een oud geluid.

Harry Mulisch (1927-2010)

In memoriam mei

Ik, Harry Kurt Victor Mulisch, volle zoon van alle muzen
ik was de gloeiende bode van vuur, komend van niets
was ik op weg naar een brandnieuwe mythe.

Ik was het goudstof en de wind, ik was ibis, piramiden
ik was een ommekeer in inkt, ik was het duizendjarig licht
ik was de pijp, het Leidseplein, ik was een pupil van onsterfelijkheid.

Ik was de kogelvrije vlinder en de kern van alle oorlog
vulkaanzwemmer, godeneter, ik, de keizer van het lot
ik was de heimat, ik was ballingschap: ik was de Paradox.

En hier, binnen in dit eenpersoonsheelal, mijn blauwe labyrint
waar alle vingers doven – langzaam op de tast, hier bleef ik over.
De dood is mijn broekzak: Grote Eén gaat trap na oneindige trap.

Met de tocht in mijn botten en een uitzicht zonder god
zo blijf ik, Harry Mulisch, de ontdekker van uw hemel.
Ik was de brenger van letter en stof. En als u sterft, dan leef ik nog.

Ramsey Nasr

De Nacht

Poëzie is een feest dat men in stilte viert
en knalt, het is het bruisen van je ogen
in het donker, het strelen van je handen
op de bodem, het is verdwijnen op de achtergrond
en langzaam weer tevoorschijn komen

Poëzie is honger naar de nacht die valt
de dag die komt, is honger naar de tijd
die wordt hersteld en uitverkoren

Het krakende ei presenteert de twaalfde gedichtendag met als thema 'Nacht'. Om het duister wat vorm te kunnen geven, zijn wij op zoek naar mensen met kippenvel die een zwak hebben voor poëzie, fotografie, kortfilm of muziek. Indien je interesse hebt om mee te werken aan een project dat je de daver op het lijf zal jagen of gewoon niet onberoerd zal laten, zend dan een mailtje met je naam, klas en interesseveld naar hetkrakendeei@gmail.com. En blijf vooral niet op je honger zitten!

Reactie Ensor

Waar geen haan naar kraait, daar piept James Ensor:

Ach hoe verleidelijk het ei
hoe het houdt van mij
hoe het kraakt en open breekt
en tegelijk dicht

mij met verve schildert met
slingers van verzen
confettisnippers van woorden

Och gij mensenstoet, poetst mijn blazoen niet op
maar kijkt en leest en viert de levenden
onder de doden

Oostende herdenkt Hugo Claus

“Daar is mijn bestaan begonnen te vergaan”


Hugo Claus verbleef van 1948 tot 1950 in Oostende.
Tijdens die jonge jaren maakte hij er de sprong naar zijn eerste roman, gaf poëzie uit, ging er boksen en gokken, hield er zijn eerste expositie, leerde er zijn eerste vrouw kennen.
Zijn sleutelroman ‘De verwondering’ speelt zich trouwens in Oostende af.
Ook zijn voorliefde voor Ensor is bekend, getuige de slotstrofe uit het gedicht ‘Oostende’:


Scherper in het licht van het Noorden
Zie ik het kinderlijk gezicht
Van de meester van Oostende verdoken in zijn baard.
Hij was van kraakbeen,
Toen van was,
Nu in brons.
Het brons waarin hij
Glimlacht om zijn morsdode jeugd.

Op verzoek van Veerle de Wit (zijn echtgenote) en uitgeverij De Bezige Bij is er nu de eerste officiële Claushommage in organisatie van het jonge kunstencentrum aan zee Vrijstaat O. en de provincie West-Vlaanderen.
Bij een veelzijdig kunstenaar hoort in elk geval een divers programma.

Op vrijdag 16 april houdt de vermaarde letterenman Gerrit Komrij een Clauslezing.
De volgende dag wordt in het Ensorhuis de tentoonstelling ‘Claus en Oostende’ geopend (tot zondag 29 augustus). ’s Namiddags is er een literair-historische wandeling met ‘De verwondering’ in de hand met bekend acteursvolk als Chris Lomme, Hilde Van Mieghem, Johan Heldenbergh, Koen De Graeve, Joke Devynck en Bruno Vanden Broecke.
Toen Claus' wilsbeschikking werd bekendgemaakt, stond daarin de wens om voor de kust van Oostende verstrooid te worden. Om af te sluiten wordt daarom een ‘stille wake’ op het strand gehouden (met de blik naar de oneindige zee gericht) opgeluisterd door illustere woordkunstenaars als Ramsey Nasr, Erwin Mortier, Tom Lanoye, Connie Palmen, Leonard Nolens, Gerrit Komrij en Remco Campert. Bert Ostyn van Absynthe Minded gaat hen in deze dodenmars vooraf.

Stilstaan bij Claus
Men zegge hem voort.

Info: www.vrijstaat-o.be/