Het was op een avond
lang geleden
toen de zon het hoofd liet zakken
en aan de hemel
niets meer te verwachten viel

geen maan, geen sterren
in de verste verte geen planeten

Het was op die avond
dat ik een engel zag
ze sprak tot me

niets dan betoverende klanken
rolden over haar lippen van velours
met haar handen gebaarde zij
haar te volgen naar de bron

Het was op die avond dat ik haar lichaam
zuiverder dan water vond


© Reuben Martens

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Nawoord

Toen ik heel zachtjes
zonder BOE! of BAH!
je gedachten van hun kledij ontdeed
want naakt zijn woorden zoveel mooier
huiverde je

je blote herinneringen vlogen
terug naar die paraplu
die je laconiek in de mand had gedropt
je besefte niet
dat zij nu voor het grijpen lagen

je dacht aan je moeder
hoe ze dit gedrag zou afkeuren
even selectief blind zou worden
als zout op de wonde
je vunzige gedachten niet zou willen zien

je vader
die op datzelfde moment de koffer in dook
met een schaars geklede dame
niet veel ontkleden aan
veel woorden schuilen daar niet achter

de nacht vleide zich tegen je aan
bracht je twijfels
ik zag het meteen
want je gedachten wilden schreeuwen
maar voor woorden was het niet.


© Daan Borloo

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Maandag

Op een zondag
een zonnige dag
in de duinen
golven van zand
waarin wij samen onderduiken

telkens weer

kopje-onder
in onze herinneringen
gulzige slokken
zandlopertijd en
voorbijdrijvende gedachten

tot wij ons verslikken in

het duister van
een blauwe maandag


© Tomas Uittenhove

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Nachtgloed

Zachtjes
zo sloop ze mijn kamer in
en vulde haar met zwarte gloed

Ik weet wat ze doet
ze nestelt zich als een jong rond mij
ik houd mijn ogen open, hoor
gedoofde stemmen op de achtergrond
verlangens glijden weg en dromen bloeden verder uit
een verbroken stilte, ik in gedachten
onthoofd

Ze kent het lied
schreef het met eigen pen
gelooft in het licht
maar ziet het niet

Dapper sluit ik mijn ogen
nog voor ze mij laat vallen

Zachtjes
zo sloop ze terug mijn kamer uit
en vulde haar met gouden gloed


© Bo Alfaro Decreton

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')

Een storm onttrekt de maan aan het gezicht
verdwijnt haar licht terwijl ik zing
om het onweer te vergeten

buiten wast de nacht
zich met mensen die ik heb gekend

en die gestorven zijn

geborgen in mijn bed schrijf ik hen
over de koude die ik voelde

en die ik nooit meer zal vergeten


© Nico Himpens, Aron Minne, William Potigny en Wouter Stemgee

(Geschreven in het kader van het project 'Nachtgezicht')